„Lepiej jednak skończyć nawet w pięknym szaleństwie niż w szarej, nudnej banalności i marazmie” Stanisław Ignacy Witkiewicz, „Szewcy i inne dramaty”. Zaginione marzenia w wnętrzach umysłu, czym są? Zatracamy się w aktualnie trywialnych rzeczach, nie wiedząc jaki tak naprawdę był nasz cel podróży. Przy wieczornej kolacji orientujemy się dopiero, co tak naprawdę się dzieje. Patrzymy na dawne postanowienia, aż w końcu pozostaje nam szaleństwo i chaos.

„Duchowe oczy szerokich kół nie potrafią strzymać, tego, co boskie, i słabną” Platon, „Sofista Polityk”. Zatracony w ciągłym stresie, presji najbliższych, nieopanowany strach prześladujący nas w szarej codzienności. Bóg zszedł na ziemie, wszedł w rolę naiwnego bezdomnego szukając ludzi godnych do podarowania im zbawienia. Stał się on niepotrzebnym dodatkiem, to my, ludzie, staliśmy się Bogiem; więc czy dalej wierzę w jego prawdziwe istnienie?

„Jesteśmy tylko tym, co wiemy.” David Mitchell, „Atlas chmur”. Czy nasza egzystencja ma jakikolwiek cel? Poszukujemy całe życie dowodów na swoją autentyczność, na to, że jako ludzie jesteśmy wyjątkowi. Zdobywamy tytuły naukowe, stanowiska pracy, nowych znajomych. Jednak pytanie brzmi „Czym tak naprawdę jesteśmy?”, czy życie jest tym czym nam się akurat wydaje?